Koncert urodzinowy Henryka Wieniawskiego

5 lipca o godzinie 17.00, w Muszli Koncertowej im. Romualda Lipko w Ogrodzie Saskim, niejako antycypując faktyczną datę, odbędzie się Koncert urodzinowy Henryka Wieniawskiego. Wystąpią znakomici muzycy: skrzypek - Jarosław Nadrzycki oraz pianistka Joanna Zathey - Wójcińska, którzy sprawią, że w barwną przestrzeń Ogrodu popłyną frazy kompozycji Henryka Wieniawskiego, Zygmunta Stojowskiego, Grzegorza Fitelberga, Karola Szymanowskiego, Amy Beach, Fritza Kreislera, Mieczysława Wajnberga. Litografia braci Wieniawskich z lat 1851 - 1852 pokazuje dwóch chłopców o dojrzałym wyrazie twarzy, głębokim spojrzeniu. Dwóch artystów rodem z Lublina. Przed nami piękny koncert z okazji 191. rocznicy urodzin Henryka Wieniawskiego - szczegółowe informacje programowe: Henryk Wieniawski - Polonez koncertowy D dur op.4 Zygmunt Stojowski - Romans op. 20 Grzegorz Fitelberg - Romans A - dur op.11 nr 2 Karol Szymanowski - Źródło Aretuzy z cyklu Mity op. 30 Amy Beach - Romans op.23 Fritz Kreisler - Kaprys wiedeński Fritz Kreisler- Kaprys cygański Mieczysław Wajnberg - Rapsodia mołdawska Henryk Wieniawski - Wariacje na temat własny Teresa Księska - Falger - słowo o muzyce Henryk Wieniawski przyszedł na świat 10 lipca 1835 roku w Lublinie. Wychowaniem dzieci państwa Wieniawskich zajmowała się matka - Regina, córka wziętego lekarza warszawskiego Józefa Wolffa, osoba wykształcona muzycznie, dobrze grająca na fortepianie. Zainteresowania sztuką wyniosła z rodzinnego domu; jej brat, Edward, był znanym pianistą i kompozytorem, profesorem Konserwatorium w Paryżu. Kompozycje Edwarda Wolffa wydawane były w albumach obok dzieł Chopina, Liszta i innych twórców, m. in. w zbiorze etiud "Méthode des méthodes". Dzięki Pani Reginie w lubelskim mieszkaniu Wieniawskich gościli artyści z kraju i zagranicy, a także poeci, malarze, animatorzy życia muzycznego. W takiej to atmosferze wzrastały dzieci państwa Wieniawskich: najstarszy syn Julian (urodzony w 1834 roku), przyszły pisarz, działacz gospodarczy, pianista amator, Henryk - wybitny skrzypek, kompozytor i pedagog, bliźniacy - Józef i Aleksander (urodzeni w 1837 roku), z których pierwszy odziedziczył talent i zainteresowania po matce, stając się w niedługim czasie jednym z najwybitniejszych pianistów epoki, kompozytorem, pedagogiem i działaczem muzycznych, drugi - utalentowanym śpiewakiem, który jednak zaniechał kariery mającej stać się jego udziałem. Talent instrumentalny Henryka objawił się bardzo wcześnie. W piątym roku życia był już uczniem skrzypka Jana Hornziela (wychowanka Louisa Spohra), a gdy ten objął stanowisko koncertmistrza orkiestry Teatru Wielkiego w Warszawie, jego edukacją zajął się lublinianin, Stanisław Serwaczyński, były pierwszy skrzypek opery budapeszteńskiej, a także nauczyciel legendarnego Josepha Joachima. Zadziwiający był rozwój talentu Henryka Wieniawskiego: po kilku miesiącach nauki brał już udział w domowym muzykowaniu, a w siódmym roku życia wystąpił po raz pierwszy w publicznym koncercie. Poproszony o opinię, po przesłuchaniu chłopca, sławny skrzypek czeski Henryk Panofka orzekł: "rozsławi swoje imię i zajmie jedno z pierwszych miejsc w rzędzie europejskich skrzypków". Za radą Panofki zdecydowano, by kształcić Henryka w Konserwatorium Paryskim, w czołowej europejskiej uczelni muzycznej tego czasu. I tu, niespodziewanie, pojawiły się przeszkody, bowiem surowy regulamin konserwatorium dopuszczał do studiów tylko młodzież narodowości francuskiej, a ponadto od dwunastego roku życia, gdy Henryk w tym momencie miał zaledwie lat osiem! W wyniku zabiegów różnych środowisk (w tym i dyplomatycznych) ostatecznie chłopca poddano szczególnemu egzaminowi: miał w ciągu tygodnia opanować Koncert Kreutzera bez brania instrumentu do rąk! Oczywiście poradził sobie znakomicie. Wkrótce, bo już 28 listopada 1843 roku, specjalnym dekretem, zdecydowano o przyjęciu Henryka Wieniawskiego w poczet uczniów Konserwatorium Paryskiego; znalazł się w klasie profesora Josepha Massarta (choć przez pierwszy rok pod opieką jego asystenta - Josepha Clavela). Jaki był świat, gdy jako ośmiolatek Henryk Wieniawski podjął systematyczną pracę nad własnym rozwojem? Dwaj najwięksi przedstawiciele kultury polskiej - Fryderyk Chopin i Adam Mickiewicz - wiedli nad Sekwaną żywot niezwykle twórczy, choć nie pozbawiony trosk i zmagań. W Wilnie pieśni polskie i pierwsze szkice oper narodowych tworzył Stanisław Moniuszko. W Dreźnie i na estradach Europy, sukcesy odnosił nestor polskiej wiolinistyki Karol Lipiński. Inny utalentowany wiolinista, starszy od Henryka o 10 lat, Apolinary Kątski wspinał się już po szczeblach światowej kariery. Europa żyła muzyką twórców romantycznych: Schuberta, Webera, Mendelssohna-Bartholdy'ego, Chopina, Liszta, Schumanna, Berlioza, Rossiniego. Wśród skrzypków prym wiedli: Charles Beriot, Ole Bull, Louis Spohr, Heinrich Ernst. Rosło nowe pokolenie wirtuozów: Henri Vieuxtemps, Joseph Joachim, Antonio Bazzini. Wkrótce miało się okazać, że Henryk Wieniawski pozna ich wszystkich, z wieloma połączą go więzy szczerej przyjaźni i twórczej współpracy. 27 kwietnia 1844 roku, mając 9 lat, Lublinianin wystąpił w publicznym koncercie uczniów Konserwatorium; grał w duecie z 14-letnim Leonem Reynierem "Symfonię koncertującą " Kreutzera oraz partię altówki w Kwartecie smyczkowym nr 38 Haydna. Wkrótce Joseph Massart przeniósł go do swojej klasy specjalnej i otoczył nadzwyczajną opieką, a w dzienniku dyrektora Konserwatorium Daniela Aubera pojawiła się notatka: "W skrzypcowej klasie specjalnej p. Massarta, najpiękniejsze nadzieje rokuje młody Wieniawski w wieku 10 lat i 4 miesięcy". Szczególnie ważny okazał się rok 1846 i konkursowy egzamin uprawniający do ukończenia studiów, do którego zakwalifikowano 12 uczniów w wieku od 16-21 lat. W ostatniej chwili profesor Massart dołączył również Henryka ... Polak zaskoczył wszystkich, bowiem zdystansował starszych kolegów, zdobył I nagrodę stając się tym samym najmłodszym laureatem w historii uczelni. Paryski tygodnik " Revue et Gazette Musicale" pisał: "szczytowym i najbardziej zdumiewającym osiągnięciem roku 1846 była pierwsza nagroda w grze na skrzypcach, uzyskana przez jedenastoletnie dziecko, które nigdy dotąd nie uczestniczyło w konkursach..." Henryk Wieniawski pozostał w Paryżu jeszcze przez dwa lata, ucząc się prywatnie pod kierunkiem profesora Massarta. Wkrótce naukę gry na fortepianie w Konserwatorium podjął brat Józef, przyjechała też mama obu chłopców. Urządzono skromne mieszkanie w stylu rodzinnego domu w Lublinie. W roku 1850 Henryk i Józef Wieniawscy rozpoczęli wspólną działalność koncertową, występując początkowo w większych miastach carskiego imperium, następnie w wielu krajach Europy, wszędzie wzbudzając ogromny entuzjazm. Po pięciu latach zdecydowali się na artystyczną samodzielność. Wstęp wolny.

5 lipca o godzinie 17.00, w Muszli Koncertowej im. Romualda Lipko w Ogrodzie Saskim, niejako antycypując faktyczną datę, odbędzie się Koncert urodzinowy Henryka Wieniawskiego. Wystąpią znakomici muzycy: skrzypek - Jarosław Nadrzycki oraz pianistka Joanna Zathey - Wójcińska, którzy sprawią, że w barwną przestrzeń Ogrodu popłyną frazy kompozycji Henryka Wieniawskiego, Zygmunta Stojowskiego, Grzegorza Fitelberga, Karola Szymanowskiego, Amy Beach, Fritza Kreislera, Mieczysława Wajnberga. Litografia braci Wieniawskich z lat 1851 - 1852 pokazuje dwóch chłopców o dojrzałym wyrazie twarzy, głębokim spojrzeniu. Dwóch artystów rodem z Lublina. Przed nami piękny koncert z okazji 191. rocznicy urodzin Henryka Wieniawskiego - szczegółowe informacje programowe: Henryk Wieniawski - Polonez koncertowy D dur op.4 Zygmunt Stojowski - Romans op. 20 Grzegorz Fitelberg - Romans A - dur op.11 nr 2 Karol Szymanowski - Źródło Aretuzy z cyklu Mity op. 30 Amy Beach - Romans op.23 Fritz Kreisler - Kapry...