Wernisaż wystawy fotograficznej Beaty Wiśniowskiej „Pałace i dwory. Historia odchodzenia"

To fotografie, które dokumentują świat, którego już nie ma. Zapraszamy na wystawę Beaty Wiśniowskiej „Pałace i dwory. Historia odchodzenia". Wernisaż odbędzie się w sobotę, 18 października o godzinie 16.00 w Domu Mendelsohna, siedzibie Fundacji Borussia przy ulicy Zyndrama z Maszkowic 2. Na terenie dawnych Prus Wschodnich pałace i dwory są najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu. Wiele z nich przetrwało, ale większość, niestety, popadła w ruinę. Dziś na nowo fascynują i inspirują. Są świadectwem trudnej historii, ale także mostem pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. WSTĘP WOLNY. Autorka o wystawie: Bardzo łatwo jest zapomnieć o czymś, co fizycznie już nie istnieje, czego nie można dotknąć ani poczuć. Z czasem coraz ciężej odtworzyć w pamięci obrazy miejsc, które zmieniły się nie do poznania. Przywołać krajobrazy, z których na stałe coś zniknęło, czegoś ubyło. Architektura odchodzi po cichu, nie prosi o pomoc, nie upomina się o nic. Odchodzi jednak na naszych oczach. Przedstawione na wystawie miejsca to pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich. To architektura rezydencjonalna, która ze względu na swoją historię, bardzo często była dla mieszkańców obecnych Warmii i Mazur niewygodna. Niewygodna, bo nie nasza, a poniemiecka. Niewygodna, bo popegeerowska. Po co zatem dbać o coś, co źle nam się kojarzy. Może lepiej zapomnieć, zemścić się w taki sposób na historii? Losy tych obiektów jednak są dwojakie. Ciężko stwierdzić czy rozkładają się po równo. Część pałaców i dworów została pieczołowicie odrestaurowana i w dużej mierze przekształcona w hotele, pensjonaty oraz restauracje. Można z nich korzystać i je podziwiać. Jednak dużą część tych miejsc spotkał los zgoła odmienny. Niszczeją, walą się i odchodzą z krajobrazu Warmii i Mazur. Dla większości z nich nie ma już nadziei, znikną na zawsze. Niech ta wystawa choć na moment ten proces zatrzyma. O autorce: Beata Wiśniowska (ur. 1988) jest absolwentką Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, na którym obroniła tytuł magistry filozofii. Na co dzień pracuje jako bibliotekarka. Fotografią zajmuje się od ponad piętnastu lat. Zaczynała jako fotomodelka, po czym stanęła po drugiej stronie obiektywu. Fotografować nauczyła się sama. Specjalizuje się głównie w szeroko pojętej fotografii muzycznej. Uwiecznia na fotografiach zarówno koncerty z muzyką na żywo, jak i samych muzyków podczas pozowanych sesji wizerunkowych. Tworzy również artworki zdobiące wydawnictwa muzyczne. Coraz częściej sięga po dokument i reportaż, by opowiadać o tematach ważnych i uniwersalnych. Autorka używa najczęściej czerni i bieli, przez co jej fotografie bywają mroczne i nostalgiczne. Sama o swojej twórczości mówi, że jest w niej więcej filozofii i literatury niż fotografii. Debiutowała wystawą indywidualną „Ars moriendi" w Galerii Dobro w 2024 roku. Jest członkinią Warmińsko-Mazurskiego Stowarzyszenia Fotograficznego Blur. . . . Wydarzenie organizowane w ramach zadania publicznego „Biblioteka po drodze - cykl wydarzeń", realizowane przez Stowarzyszenie Przyjaciół Miejskiej Biblioteki Publicznej w Olsztynie we współpracy z Miejską Biblioteką Publiczną. Zadanie publiczne jest współfinansowane ze środków Gminy Olsztyn. Wernisaż wystawy odbywa się jako wydarzenie towarzyszące X Festiwalowi Mendelsohna. Współorganizatorem wydarzenia jest Fundacja BORUSSIA.

To fotografie, które dokumentują świat, którego już nie ma. Zapraszamy na wystawę Beaty Wiśniowskiej „Pałace i dwory. Historia odchodzenia". Wernisaż odbędzie się w sobotę, 18 października o godzinie 16.00 w Domu Mendelsohna, siedzibie Fundacji Borussia przy ulicy Zyndrama z Maszkowic 2. Na terenie dawnych Prus Wschodnich pałace i dwory są najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu. Wiele z nich przetrwało, ale większość, niestety, popadła w ruinę. Dziś na nowo fascynują i inspirują. Są świadectwem trudnej historii, ale także mostem pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. WSTĘP WOLNY. Autorka o wystawie: Bardzo łatwo jest zapomnieć o czymś, co fizycznie już nie istnieje, czego nie można dotknąć ani poczuć. Z czasem coraz ciężej odtworzyć w pamięci obrazy miejsc, które zmieniły się nie do poznania. Przywołać krajobrazy, z których na stałe coś zniknęło, czegoś ubyło. Architektura odchodzi po cichu, nie prosi o pomoc, nie upomina się o nic. Odchodzi jednak na naszych oc...