Nigdy nie widziałam słońca. Otwarta obrona Hanny Ceniak

Co zostaje, kiedy ciało opuszcza miejsce, w którym przed chwilą trwało? To ekspozycja o śladach, które rodzą się tylko po to, by ostatecznie ulec zatarciu. Opowiada o desperackiej próbie pozostawienia po sobie jakiegokolwiek dowodu ludzkiego istnienia. To również rzecz o obsesji kontroli nad momentem przejścia - o tym, jak kurczowo chcemy decydować o sposobie, w jaki zapisujemy się i znikamy we współczesnym świecie, coraz mocniej pozbawionym indywidualizmu i ludzkiego pierwiastka. Wystawa nie tłumaczy tego doświadczenia - ona go powtarza, zostawiając widza w tym samym pytaniu, w którym zostało ono zadane.

Co zostaje, kiedy ciało opuszcza miejsce, w którym przed chwilą trwało? To ekspozycja o śladach, które rodzą się tylko po to, by ostatecznie ulec zatarciu. Opowiada o desperackiej próbie pozostawienia po sobie jakiegokolwiek dowodu ludzkiego istnienia. To również rzecz o obsesji kontroli nad momentem przejścia - o tym, jak kurczowo chcemy decydować o sposobie, w jaki zapisujemy się i znikamy we współczesnym świecie, coraz mocniej pozbawionym indywidualizmu i ludzkiego pierwiastka. Wystawa nie tłumaczy tego doświadczenia - ona go powtarza, zostawiając widza w tym samym pytaniu, w którym zostało ono zadane.