FRANZOBEL - spotkanie autorskie wokół powieści "Sto określeń na śnieg"
Miejsce
Austriackie Forum Kultury / Österreichisches Kulturforum Warschau
ulica Próżna 7, 00-107 Śródmieście, Polska
Cena
Bezpłatne
Opis
FRANZOBEL Spotkanie autorskie wokół powieści „Hundert Wörter für Schnee" [„Sto określeń na śnieg"] Moderacja: prof. Krzysztof Tkaczyk (Wydział Neofilologii, Instytut Germanistyki UW) Fragmenty powieści w tłumaczeniu Agnieszki Kowaluk przeczyta Justyna Dworczyk Po powieściach „Das Floß der Medusa" [„Tratwa Meduzy"] i „Die Eroberung Amerikas" [„Podbój Ameryki"] Franzobel opowiada w „Hundert Wörter für Schnee" [„Sto określeń na śnieg"] awanturniczą historię podboju bieguna północnego. Jesienią 1897 roku amerykański odkrywca i podróżnik Robert Peary „przywozi" parowcem do Nowego Jorku sześcioro Inuitów, członków rdzennego ludu zamieszkującego północną Grenlandię. Ludzie ci mają zostać dokładnie zbadani, ale przede wszystkim pokazani w Muzeum Historii Naturalnej jako eksponaty. Czworo z nich szybko umiera na gruźlicę, jeden zostaje odwieziony z powrotem, a dziewięcioletnik Minik zostaje na miejscu jako całkowita sierota. Jego historia: chrzest, szkoła, oszukańczo postępujący przybrany ojciec, w końcu ucieczka - trafia na pierwsze strony gazet. Jednak w powieści Franzobla Minik nie jest tylko pionkiem w grze pomiędzy cywilizowaną kulturą amerykańską a rzekomo prymitywnym ludem pierwotnym. Jego los jest pochwałą walki o przetrwanie pewnego niemal wymarłego ludu, który udowadnia, że człowiek potrafi przeżyć nawet w najbardziej wrogich warunkach. Minik Wallace (ur. ok. 1890, zm. 1918) - jeden z sześciorga grenlandzkich Inuitów, którzy w kwietniu 1897 przybyli do Nowego Jorku wraz z Robertem Pearym. Był najmłodszym z nich. Miał wówczas około siedmiu lat. Minik urodził się około roku 1890 na Grenlandii. W kwietniu 1897 roku przybył do Nowego Jorku wraz z pięciorgiem Inuiów. Peary, zajęty własną karierą, stracił zainteresowanie przybyszami i umieścił ich w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej, gdzie przetrzymywano ich w przegrzanej piwnicy i traktowano jak osobliwości i ciekawostki antropologiczne. Czterech z nich wkrótce zmarło a piąty powrócił na Grenlandię. Minik pozostał w Stanach Zjednoczonych sam, osierocony i wyobcowany. Chłopca zaadoptował kurator z Muzeum Historii Naturalnej, William Wallace. Mimo to Minik nie potrafił się dostosować do nieznanej sobie kultury. W roku 1909, w wieku około 19 lat, powrócił na Grenlandię, gdzie przez kilka lat starał się dostosować do warunków życia w Arktyce. Jednak po latach rozłąki z ojczystym krajem i innymi Grenlandczykami zatracił swoją tożsamość. Nie potrafił już dobrze porozumiewać się w języku ojczystym ani polować czy łowić ryb. W roku 1916 ponownie wyjechał do USA, gdzie dwa lata później, w roku 1918 zmarł na grypę hiszpankę. (źródło: Wikipedia) Robert Peary był zawodowym żołnierzem - porucznikiem w marynarce amerykańskiej. Zanim zdecydował się zaatakować biegun północny, odbył kilka podróży do Arktyki, w czasie których studiował zwyczaje Inuitów i nauczył się od nich wielu praktycznych umiejętności potrzebnych do życia w warunkach polarnych, takich jak budowa igloo czy powożenie psim zaprzęgiem. W swoich wyprawach polegał na ich pomocy jako myliwych. Zapoczątkował także system wypraw z przygotowanymi wcześniej składami zapasów na drodze wyprawy i dodatkowymi ekipami pomocniczymi towarzyszącymi głównej grupie. (źródło: Wikipedia) FRANZOBEL właśc. Stefan Griebl, ur. w 1967 w Vöcklabruck (Górna Austria) - obecnie mieszka w Wiedniu. Był wydawcą w wydawnictwie „edition ch", od roku 1991 brał czynny udział w projektach Mailart, m.in. w Rosji, Ameryce, Japonii, Kubie, Francji i Niemczech. Organizował wystawy i performanse, publikował w czasopismach, antologiach i rocznikach literackich prozę, lirykę i dramaty. Laureat wielu prestiżowych nagród literackich: w 1995 otrzymał nagrodę literacką im. Ingeborg Bachmann, w 2002 nagrodę im. Artura Schnitzlera oraz w 2017 nagrodę im. Nicolasa Borna. Znany w Polsce przede wszystkim jako dramatopisarz (wiele jego sztuk prezentowanych było w organizowanych przez Austriackie Forum Kultury spotkaniach z serii Pracownia Teatru Austriackiego lub w formie czytań scenicznych), Franzobel jest również autorem powieści: „Wiener Wunder" (2014), „Groschens Grab" (2015) i „Rechtswalzer" (2019). Za powieść „Das Floß der Medusa" (2017) otrzymał prestiżową nagrodę literacką Bayerischer Buchpreis. W 2021 roku ukazała się „Die Eroberung Amerikas", która znalazła się na długiej liście Niemieckiej Nagrody Książkowej. Przedstawiana teraz powieść „Hundert Wörter für Schnee" ukazała się w roku 2025. „Hundert Wörter für Schnee" Paul Zsolnay Verlag 2025 Fot. autora: © Julia Haimburger Partner: @Biblioteka Austriacka w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie 30.03.2026 (poniedziałek), godz. 18:00 Austriackie Forum Kultury Ul. Próżna 7/9 00-107 Warszawa Spotkanie z tłumaczeniem konsekutywnym na język polski (Maciej Zgondek) Wstęp wolny
FRANZOBEL Spotkanie autorskie wokół powieści „Hundert Wörter für Schnee" [„Sto określeń na śnieg"] Moderacja: prof. Krzysztof Tkaczyk (Wydział Neofilologii, Instytut Germanistyki UW) Fragmenty powieści w tłumaczeniu Agnieszki Kowaluk przeczyta Justyna Dworczyk Po powieściach „Das Floß der Medusa" [„Tratwa Meduzy"] i „Die Eroberung Amerikas" [„Podbój Ameryki"] Franzobel opowiada w „Hundert Wörter für Schnee" [„Sto określeń na śnieg"] awanturniczą historię podboju bieguna północnego. Jesienią 1897 roku amerykański odkrywca i podróżnik Robert Peary „przywozi" parowcem do Nowego Jorku sześcioro Inuitów, członków rdzennego ludu zamieszkującego północną Grenlandię. Ludzie ci mają zostać dokładnie zbadani, ale przede wszystkim pokazani w Muzeum Historii Naturalnej jako eksponaty. Czworo z nich szybko umiera na gruźlicę, jeden zostaje odwieziony z powrotem, a dziewięcioletnik Minik zostaje na miejscu jako całkowita sierota. Jego historia: chrzest, szkoła, oszukańczo postępujący przybrany ...
Terminy
30 Marca 2026, Poniedziałek
16:00
Organizatorzy
A
Austriackie forum kultury w Warszawie/das österreichische kulturforum warschau zostało założone w roku 1965 jako pierwszy Instytut Kultury za żelazną kurtyną i od tamtego czasu odgrywa główną rolę jako otwarte centrum spotkań z polskimi twórcami sztuki i kultury oraz z polską publicznością. Forum oferuje nie tylko świetne pomieszczenia w najlepszym miejscu miasta, ale jest nadal, ze względu na swoją pierwszorzędną rolę jako "okna na zachód" w czasach komunizmu przed 1989 rokiem, renomowaną instytucją z mocną siecią kontaktów ze postępowymi środowiskami w Polsce. Obszar działania afk obejmuje geograficznie północną połowę Polski (Polska centralna i północna), a niegdysiejsza Galicja i Śląsk leżą w gestii Konsulatu Generalnego i forum kultury w Krakowie. W pierwszym rzędzie forum pojmuje się jako inicjator i sponsor imprez artystycznych i naukowych organizowanych przez Polskę i Austrię, przy czym uwzględnianie innych kultur przez uznanie globalnych powiązań w sztuce i nauce jest nie tylko możliwe, ale wręcz pożądane. Przez współpracę z Bibliotekami Austriackimi w Poznaniu i Warszawie, z lektorkami i lektorami austriackimi w Łodzi, Poznaniu, Toruniu i Warszawie jak również z Instytutem Austriackim w Warszawie (kursy jęz. niemieckiego) pokazywany jest obraz nowoczesnej Austrii jako godnego zaufania partnera w Unii Europejskiej, w partnerstwie regionalnym, w stosunkach dwustronnych i w gremiach międzynarodowych. Obraz Austrii winien być współczesny, otwarty, samoświadomy, krytyczny i wielowątkowy, aby dialog z naszymi partnerami mógł przerodzić się w opartą na mocnych podstawach przyjaźń. Przy wyborze oferowanych projektów kierujemy się przede wszystkim kreatywnością, trwałością przekazu, zaangażowaniem polskich instytucji partnerskich i wysokim poziomem artystycznym. Preferowane są te propozycje, które powołać się mogą na już istniejący, pierwszy kontakt z partnerem polskim i na zainteresowanie tegoż i które pozwalają oczekiwać, że współpraca przerodzi się w długotrwałe kontakty kulturowe wychodzące poza jednorazowy efekt. Zamykanie programu i budżetu na dany rok kończy się zawsze 1 października roku poprzedniego, więc wnioski należy składać przed tą datą, aby miały szansę na pozytywne rozpatrzenie i ewentualne wsparcie finansowe ze strony austriackiego forum kultury w Warszawie. Celem działań ostatnich lat jest zacieśnienie współpracy z polskimi instytucjami partnerskimi spoza stolicy, tak, aby także na tzw. prowincji mogły dojść do głosu siły twórcze, których jest przecież mnóstwo. I dlatego blisko 200 imprez kulturalnych rocznie odbywa się właśnie poza Warszawą. W pomieszczeniach austriackiego forum kultury w Warszawie znajduje się od 1999 roku, powiększona w 2002, Galeria Austriacka, która stała się otwartym miejscem spotkań polskiej i austriackiej sztuki współczesnej. Od roku 2000 regularnie odbywają się koncerty z cyklu "Muzyczne forum młodych", które poświęcone są austriackiej muzyce współczesnej. Od 2005 roku istnieje biblioteka dziecięca, która przeznaczona jest dla najmłodszej publiczności. W małej sali imprezowej wisi od 2007 roku wystawa prac Zygmunta Januszewskiego. Dzięki programowi Artist-in-residence, tworzonym wspólnie z landem Salzburg i gminą Wiedeń, trójka artystek i artystów czy pisarek i pisarzy rocznie może korzystać z miesięcznego pobytu rezydencyjnego w Warszawie, by na koniec zaprezentować swoje prace. Położenie austriackiego forum kultury w Warszawie przy ul. Próżnej 8 jest jednocześnie szansą i zobowiązaniem. Szansą, bowiem znajdujemy się w pobliżu Pałacu Kultury i przy stacji jedynej warszawskiej linii metra, a oferta kulturalna Muzeum Sztuki Nowoczesnej, trzech teatrów, licznych galerii, oraz dwóch kompleksów kinowych siłą rzeczy przyciąga do nas publiczność. Jest zobowiązaniem, bowiem na ulicy Próżnej znajdują się ostatnie zachowane kamienice Warszawskiego Getta, ponadto forum leży w bezpośrednim sąsiedztwie ostatniej synagogi, Teatru Żydowskiego, żydowskich stowarzyszeń. Traktujemy jako wyróżnienie, że możemy współpracować z tymi wszystkimi, służącymi kulturze żydowskiej, instytucjami. Festiwal Warszawa Singera, który nosi nazwę ku pamięci piszącego w jidysz laureata Nagrody Nobla, przez tydzień przyciąga w progi austriackiego forum kultury w Warszawie kilka tysięcy zwiedzających. Na zakończenie wolno niech będzie powiedzieć, że austriackie forum kultury w Warszawie chce być rzeczywistą platformą czy sceną dla stosunków pomiędzy wschodem i zachodem Europy, ponieważ Polska, przez swoje geograficzne położenie, także tak właśnie pojmuje swoją rolę. Tylko przez współpracę z różnorodnością Europy powstaje nowa europejska świadomość, która odpowiedzieć może na wyzwania XXI wieku. Austriackie forum kultury w Warszawie chce mieć w tym swój skromny udział i dziękuje wszystkim instytucjom partnerskim w Polsce, Austrii i na całym świecie za taką szansę.
