LEKCJA | PREMIERA

Od pierwszego pytania nic w tym pokoju nie jest tak proste, jak wygląda. Zaczyna się od grzeczności: stolice, pory roku, proste dodawanie. Profesor chwali każdą odpowiedź, jakby to było coś więcej niż arytmetyka - siedem i jeden, osiem, osiem bis, osiem ter - i z każdym powtórzeniem mniej liczy się wynik, a więcej samo powtarzanie. Potem przechodzi do języków, które nie istnieją, ale opowiada o nich z takim przekonaniem, że trudno się nie zgodzić. Wiedza w tym pokoju nie oświeca. Hipnotyzuje. Marysia ostrzega trzy razy. Trzy razy zostaje odprawiona do kuchni. Wie, dokąd prowadzi ta lekcja - mówiła to już wcześniej, mówi to teraz, powie to znowu. Cel, z którym przyszła Uczennica - doktorat, najlepiej za trzy tygodnie - gdzieś w drodze się gubi. Profesor przestaje uczyć tego, czego miał uczyć. Zaczyna uczyć posłuszeństwa wobec samego siebie. "Patrz, patrz, powtarzaj: nóż... nóż... - Boli mnie... głowa... i oczy mnie bolą..." To nie jest lekcja o reżimach z podręcznika historii. To lekcja o tym, jak łatwo wiedza zamienia się w żądanie, gdy ktoś mówi z wystarczającą pewnością siebie - i jak chętnie ktoś, kto bardzo czegoś chce, to żądanie przyjmuje. Kiedy lekcja się kończy, to nie Profesor decyduje, co dalej. I kiedy kurtyna ma już opadać, w drzwiach słychać dzwonek. Przyszła kolejna uczennica. Autor: Eugène Ionesco Tłumaczenie: Jan Błoński Reżyseria, muzyka i scenografia: Sylwester Biraga Obsada: Józef Mika - Profesor Anna Sandowicz - Uczennica Halina Chrobak - Marysia Plakat: Marek Maciejczyk Prawa do sztuki LEKCJA w Polsce reprezentuje ZAIKS Premiera: 31 lipca 2026 Działalność Teatru Druga Strefa współfinansuje Miasto Stołeczne Warszawa w ramach realizacji zadania publicznego „PRZESTRZEŃ 71 - WYDARZENIA, PARTYCYPACJA, SPOŁECZNOŚĆ 2026-2028 #bliskoczłowieka"

Od pierwszego pytania nic w tym pokoju nie jest tak proste, jak wygląda. Zaczyna się od grzeczności: stolice, pory roku, proste dodawanie. Profesor chwali każdą odpowiedź, jakby to było coś więcej niż arytmetyka - siedem i jeden, osiem, osiem bis, osiem ter - i z każdym powtórzeniem mniej liczy się wynik, a więcej samo powtarzanie. Potem przechodzi do języków, które nie istnieją, ale opowiada o nich z takim przekonaniem, że trudno się nie zgodzić. Wiedza w tym pokoju nie oświeca. Hipnotyzuje. Marysia ostrzega trzy razy. Trzy razy zostaje odprawiona do kuchni. Wie, dokąd prowadzi ta lekcja - mówiła to już wcześniej, mówi to teraz, powie to znowu. Cel, z którym przyszła Uczennica - doktorat, najlepiej za trzy tygodnie - gdzieś w drodze się gubi. Profesor przestaje uczyć tego, czego miał uczyć. Zaczyna uczyć posłuszeństwa wobec samego siebie. "Patrz, patrz, powtarzaj: nóż... nóż... - Boli mnie... głowa... i oczy mnie bolą..." To nie jest lekcja o reżimach z podręcznika historii. To l...