Opis
Marcowa pocztówka warszawska prezentuje: Sholto Dobie - urodzony w Edynburgu, a obecnie mieszkający w Wilnie. Na żywo występuje z zaprojektowanym przez siebie instrumentarium, które ewoluowało przez lata i składa się z piszczałek oraz metalowych rur pochodzących z różnych źródeł - organów, dud czy khene, które ożywają przy życiu pomp powietrznych, wentyli oraz przeróżnych modułów jego własnej konstrukcji. Swoje występy określa mianem osobistych, intuicyjnych jak i absurdalnych. Nagrywał i występował z takimi artystami jak: Remigiusz Mazur-Hanaj, Antonina Nowacka, Rie Nakajima, Judith Hamann, Lia Mazzari, Shakeeb Abu Hamdan, Marja Ahti i Niko Mahti Ahti, Malvern Brume oraz w zespole Lo Escucho Lo Pinto. Jest założycielem serii wydarzeń Progine w Wilnie. Warto wyszczególnić tu także jeden z jego projektów z Lucią Nimcovą zatytułowany „KHRONIKY". W ramach tego projektu, wspólnie pracowali nad odzyskaniem i udokumentowaniem khroniky - tradycyjnych ukraińskich ballad, które do tej pory nie były szeroko dokumentowane z powodu ich „nieprzyzwoitej" treści oraz potencjalnie problematycznych odniesień politycznych. Istotna w tym wszystkim jest także sama historia Lucii Nimcovej, która pochodzi z mniejszości rusińskiej (urodziła się i wychowała w Humennem, choć dziś mieszka i pracuje w etiopskiej stolicy Addis Abebie). Język rusiński przez wiele lat uznawany za dialekt biedniejszy i mniej wykształcony, był przez długie lata tłumiony i ignorowany, a mówienie o kulturze rusińskiej było zabronione, szczególnie w szkołach. Pomimo tych trudności, Nimcová pamięta z dzieciństwa śpiewy na weselach, podczas których goście śpiewali pieśni w języku rusińskim. Zdeterminowana, by te wyjątkowe pieśni nie zostały zapomniane, Nimcová podjęła decyzję o ich nagraniu i udokumentowaniu. Wraz z muzykiem Sholto Dobie, eksperymentalnym artystą dźwiękowym, wyruszyli do wiosek rusińskich w Karpaty, gdzie przez dwa lata szukali i rediscoverowali te tradycyjne pieśni. W trakcie tych podróży odwiedzali zamknięte społeczności, dokumentując ich muzykę i tradycje w autentycznych kontekstach, takich jak wesela czy zbiory siana. „DILO" jest albumem, który zabiera słuchacza w podróż po zapuszczonych wsiach, gdzie tradycje muzyczne, często kontrowersyjne i marginalizowane, wciąż żyją w codziennym życiu. W projekcie ważną rolę odgrywa narracja i forma słuchowiska. Nimcová i Dobie zanurzają się w zamkniętej społeczności, dając jej przestrzeń do podzielenia się swoimi historiami - opowieściami, które przez długi czas były ignorowane i wypychane na margines przez różne władze, traktowane jako nieistotne. To historia o kulturze głęboko zakorzenionej w naturze, żyjącej w zgodzie z nią, o małych wioskach rozsianych po stokach Karpat. Cztery długie kompozycje to połączenie nagrań muzyki wykonywanej w domach, podczas pracy oraz dźwięków otoczenia, takich jak wiatr, traktory, narzędzia i rozmowy. https://mappa.bandcamp.com/album/dilo https://themarkharwood.bandcamp.com/album/the-blue-horse https://thanettapecentre.bandcamp.com/album/nevery https://etcsrecords.bandcamp.com/album/sholto-dobie-alvaro-daguer-cat-s-foot Remigiusz Mazur-Hanaj - muzyk, etnograf, publicysta i animator kultury, zajmujący się dokumentowaniem i popularyzacją tradycyjnej muzyki wiejskiej. Pochodzi z Piły, a od lat 90. aktywnie działa na polu badań nad kulturą ludową, organizując projekty artystyczne i edukacyjne. Jest założycielem i wydawcą serii płytowej In Crudo, która gromadzi archiwalne nagrania wiejskich muzykantów i śpiewaków. Jako muzyk, aktor i autor tekstów uczestniczył w wielu projektach artystycznych, takich jak Teatr Poga, Księżyc, Bractwo Ubogich, Pies Szczeka oraz Wędrowiec. Aktywnie angażował się w inicjatywy animujące kulturę tradycyjną, m.in. w projekty Róża Włóczęgi (Miroslava Mandića), Wielkie Xięstwo Tradycji-Wyobraźni-Sztuki (Janusza Boguckiego i Niny Smolarz), a także w Dom Tańca, z którym związany jest od 1995 roku. Jest twórcą autorskiego projektu muzyki religijnej ,,Jest drabina do nieba" (od 1996), organizatorem Taboru Domu Tańca (od 2002) oraz inicjatorem Klubu Tyndyryndy podczas Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym. Wydał także wiele solowych albumów, m.in - „Nagrania terenowe snów", w której łączy nagrania terenowe, tradycyjną muzykę ludową i różne eksperymentalne techniki. W jej realizacji uczestniczyli m.in. Tadeusz Sudnik (elektronika, miks, mastering) oraz Eugeniusz Rudnik (partie taśmowe), a projekt ukazał się nakładem Requiem Records. Jego działalność dokumentalna obejmuje archiwizację nagrań muzycznych, rozmów i fotografii wsi, szczególnie na Mazowszu (Puszcza Biała), Radomszczyźnie, Lubelszczyźnie oraz Podkarpaciu. Jako scenarzysta współtworzył cykle filmów dokumentalnych: „Pejzaże wsi polskiej" (reż. Jarosław Ostaszkiewicz) oraz „Centrum czyli pogranicze" (reż. Dariusz Gajewski). Organizuje również liczne warsztaty i spotkania muzyczne, podczas których uczestnicy uczą się od wiejskich mistrzów śpiewu, gry na instrumentach i tradycyjnych tańców. Angażuje się również w działalność radiową i wydawniczą, współpracując z Polskim Radiem i tworząc audycje poświęcone muzyce tradycyjnej. Grał z Sholto Dobie w projekcie „KHRONIKY" w Bratysławie, a z Serhijem Petryczenko współpracował m.in podczas warsztatów pieśni lirniczych i dziadowskich i w wielu wielu innych. https://incrudo.bandcamp.com/ https://incrudo.bandcamp.com/album/w-drowiec-w-druj-nuk-nieuzywaj-avant-folk https://remekhanaj.bandcamp.com/album/nagrania-terenowe-sn-w https://ksiezyc2.bandcamp.com/album/ksi-yc Serhij Petryczenko - pochodzi z Kijowa, gdzie przez 14 lat śpiewał w chórach amatorskich i profesjonalnych, m.in. Państwowym Męskim Chórze Ukrainy. Od 1992 roku jest aktorem Teatru Węgajty i śpiewakiem Scholi Teatru Węgajty. Śpiewa w olsztyńskim chórze Belcanto, a od 2001 roku w ramach Scholi prowadzi autorski program „Kanty i psalmy", poświęcony polsko-ukraińskim związkom kulturowym w XVII wieku. Serhij zajmuje się ukraińską tradycją lirniczą, którą do lat 30. XX wieku można było spotkać w Ukrainie wędrownych lirników, śpiewających nabożne pieśni podczas rozmaitych świąt, odpustów czy po prostu na ulicy. Lira korbowa była instrumentem rozpowszechnionym w całej Europie. Na zachodzie - w Hiszpanii, Francji, Niemczech i na Węgrzech - pełniła rolę instrumentu akompaniującego do tańca, zaś w Polsce, a przede wszystkim na Białorusi i Ukrainie, lira towarzyszyła śpiewowi. To specyficzne brzmienie instrumentu - „ciągnący" dźwięk wydobywany za pomocą drewnianego koła pocierającego struny i niekończącego się smyczka, współgra z charakterem wykonywanych utworów, gdyż głównym repertuarem lirników są pieśni nabożne: pokutne, moralitety, pieśni o życiu Jezusa i świętych, ale także pieśni świeckie, a nawet frywolne. Wiele z nich powstało w środowisku uczonym, związanym z Akademią Kijowsko-Mohylańską. Inne zostały stworzone przez samych lirników bądź zaadaptowane z tradycji ludowej. https://soundcloud.com/serhij-petryczenko https://incrudo.bandcamp.com/track/monika-serhij-petryczenko-oraz-beata-oleszek-a-mam-e-ja-mego-mego-jezusa-mi-ego Start 20:00 Chata Numinosum - Jazdów 3/5 Bilety w cenie 40zł - dostępne na bramce Fotografia: Pająk ze słomy i papierów z Sitna w powiecie pułtuskim jako eksponat w muzeum etnograficznym w Warszawie. Fot. Eugeniusz Frankowski. Źródło: S. Poniatowski, Etnografja Polski, [w:] Geografja Polski, oprac. T. i S. Radlińscy, Warszawa [ok. 1933], s. 391. Zdjęcie zeskanowane przez Kurpie Białe. Historia, kultura, dziedzictwo.
Marcowa pocztówka warszawska prezentuje: Sholto Dobie - urodzony w Edynburgu, a obecnie mieszkający w Wilnie. Na żywo występuje z zaprojektowanym przez siebie instrumentarium, które ewoluowało przez lata i składa się z piszczałek oraz metalowych rur pochodzących z różnych źródeł - organów, dud czy khene, które ożywają przy życiu pomp powietrznych, wentyli oraz przeróżnych modułów jego własnej konstrukcji. Swoje występy określa mianem osobistych, intuicyjnych jak i absurdalnych. Nagrywał i występował z takimi artystami jak: Remigiusz Mazur-Hanaj, Antonina Nowacka, Rie Nakajima, Judith Hamann, Lia Mazzari, Shakeeb Abu Hamdan, Marja Ahti i Niko Mahti Ahti, Malvern Brume oraz w zespole Lo Escucho Lo Pinto. Jest założycielem serii wydarzeń Progine w Wilnie. Warto wyszczególnić tu także jeden z jego projektów z Lucią Nimcovą zatytułowany „KHRONIKY". W ramach tego projektu, wspólnie pracowali nad odzyskaniem i udokumentowaniem khroniky - tradycyjnych ukraińskich ballad, które do tej pory ...
Terminy
14 Marca 2025, Piątek
19:00
