Architektura czasu, miejsca i klimatu | panel dyskusyjny

Architektura powstaje w konkretnym miejscu, czasie i klimacie. To truizm. Związek ten został jednak w toku XX wieku zanegowany przez modernizm, a właściwie przez jego powojenny nurt zwany stylem międzynarodowym. Poprzez wynalazek napędzanej prądem klimatyzacji, architektura oderwała się od miejsca i uniezależniła od klimatu. Konsekwencje tej zmiany widzimy dzisiaj na całym świecie w generycznej architekturze biurowej, hotelowej i mieszkaniowej zależnej od systemów HVAC. Zanim modernizm zanegował klimat umiał jednak całkiem dobrze z warunkami pogodowymi współpracować, wykorzystując ruch powietrza, przesłony, czy naturalną wentylację. Projekt Chandigarhu Macieja Nowickiego, pomimo modernistycznego charakteru, stara się czerpać z lokalnego kontekstu, materiałów oraz sztuki budowlanej. Porozmawiamy również o wernakularnym budowaniu Hassana Fathy'ego i współczesnym budowaniu na Synaju. Ważnym wątkiem w dyskusji będzie współczesna praktyka projektowa odnosząca się do klimatu i otoczenia, w tym współczesne praktyki ponownego użytku. Kontekstem debaty jest wystawa „Humanistyczny modernizm. Maciej i Stanisława Nowiccy" oraz ostatni numer „Autoportretu - Nowy wernakularyzm". KIEDY: piątek, 12 czerwca 2026 r., godzina 17.00 GDZIE: Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7 🔗 https://ma.wroc.pl/pl/artykul/architektura-czasu-miejsca-i-klimatu/ Uczestnicy: Karolina Częczek, Katarzyna Domagalska, Maciej Jagielak i Michał Sikorski Prowadzenie: Dorota Leśniak-Rychlak (Autoportret) Wstęp wolny! BIO Karolina Częczek - architektka i partnerka w biurze Only If Architecture oraz wykładowczyni na Yale School of Architecture. Projekty Only If są zróżnicowane typologicznie - wśród nich znajdziemy: tymczasowe instalacje i wnętrza, projekt domu na Brooklynie (Narrow House), projekt mieszkaniówki dla seniorów, plan rozwoju regionu metropolitalnego Nowego Jorku (Fourth Regional Plan), a także badania tkanki miejskiej (Irregular Development) i związane z nimi wystawy i publikacje. Swoje doświadczenie zawodowe zdobywała jako architektka w Office for Metropolitan Architecture (OMA) w Rotterdamie oraz Hongkongu. Katarzyna Domagalska - badaczka i historyczka architektury, w Narodowym Instytucie Architektury i Urbanistyki kieruje działem edukacji i prowadzi badania nad tożsamościami lokalnymi i ich dziedzictwem - typologiami architektonicznymi oraz systemami danych miejskich. Realizuje międzynarodowe warsztaty i projekty badawcze, m.in. bada rolę metafory w projektowaniu transkulturowym oraz odporność miast. Wspólnie z polsko-egipskim zespołem prowadzi inicjatywę Close to Earth - warsztaty i projekty z ziemi, które łączą praktykę architektoniczną z edukacją i doświadczeniem lokalnych społeczności w Egipcie i Polsce. Maciej Jagielak - dr inż. architekt, asystent na wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Zafascynowany ekologiczną i społeczną rolą architektury. Prowadzi podcast i stronę Emisja Architektury, projektuje domy z naturalnych materiałów. Buduje meble i inne struktury przestrzenne z elementów z odzysku. Michał Sikorski - architekt i urbanista. W 2021 r. założył biuro projektowe TŁO, wcześniej współpracował z belgijskim architektem Xaveerem De Geyterem, m.in. przy masterplanie miasta-kampusu Paris-Saclay. Od strony architektonicznej prowadził Biuro Innowacji w Przestrzeni Akademickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadził zajęcia z projektowania architektury i urbanistyki na ETH w Zurychu, obecnie robi to na Politechnice Warszawskiej. Kurator i autor scenografii wystawy Poetyka konieczności w pawilonie polskim na London Design Biennale 2023, nagrodzonej złotym medalem. Dorota Leśniak-Rychlak - redaktorka i kuratorka, historyczka i krytyczka architektury. Redaktorka naczelna kwartalnika „Autoportret. Pismo o dobrej przestrzeni", wydawanego przez Małopolski Instytut Kultury w Krakowie. Prezeska Fundacji Instytut Architektury. Inicjatorka i redaktorka książek z historii i teorii architektury. Autorka książki Jesteśmy wreszcie we własnym domu (Instytut Architektury, 2019).

Architektura powstaje w konkretnym miejscu, czasie i klimacie. To truizm. Związek ten został jednak w toku XX wieku zanegowany przez modernizm, a właściwie przez jego powojenny nurt zwany stylem międzynarodowym. Poprzez wynalazek napędzanej prądem klimatyzacji, architektura oderwała się od miejsca i uniezależniła od klimatu. Konsekwencje tej zmiany widzimy dzisiaj na całym świecie w generycznej architekturze biurowej, hotelowej i mieszkaniowej zależnej od systemów HVAC. Zanim modernizm zanegował klimat umiał jednak całkiem dobrze z warunkami pogodowymi współpracować, wykorzystując ruch powietrza, przesłony, czy naturalną wentylację. Projekt Chandigarhu Macieja Nowickiego, pomimo modernistycznego charakteru, stara się czerpać z lokalnego kontekstu, materiałów oraz sztuki budowlanej. Porozmawiamy również o wernakularnym budowaniu Hassana Fathy'ego i współczesnym budowaniu na Synaju. Ważnym wątkiem w dyskusji będzie współczesna praktyka projektowa odnosząca się do klimatu i otoczenia, w ...