DAVID ALFIK DEWETTER

Nasz przyjaciel David wraca z powrotem, jakby wyszedł tylko po papierosy, a przecież minęło tyle rozmów, tyle herbat wystygło bez niego, tyle zdań urwało się w połowie, czekając na jego śmiech... dobrze że David wraca...Powrót Dawida to triumf melancholii nad nicością. Grając pieśni zmarłego Wabimu, może zamieni ciężar pustki w lekką strukturę bytu. Tak czasami domyka się krąg: życie, świadome własnego kresu, odnajduje swój sens w estetycznym geście...

Nasz przyjaciel David wraca z powrotem, jakby wyszedł tylko po papierosy, a przecież minęło tyle rozmów, tyle herbat wystygło bez niego, tyle zdań urwało się w połowie, czekając na jego śmiech... dobrze że David wraca...Powrót Dawida to triumf melancholii nad nicością. Grając pieśni zmarłego Wabimu, może zamieni ciężar pustki w lekką strukturę bytu. Tak czasami domyka się krąg: życie, świadome własnego kresu, odnajduje swój sens w estetycznym geście...