✹ Nikt (nie) spotyka Nikogo - spektakl Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci

PL ✹ Nikt (nie) spotyka Nikogo - spektakl Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci ⮕ pt.-sob. 5-6.06.2026, 19:00 ⮕ Sala Teatru Laboratorium Instytutu Grotowskiego ⮕ W językach polskim i angielskim ⮕ Czas trwania: 60 min ⮕ 16+ ⮕ Bilety: 30/40 PLN / Nasz Wrocław: 20 PLN - https://www.bilety.grotowski-institute.pl/# 🔴 ENG ✹ Nobody Meets Nobody - performance of Aleksandra Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci ⮕ 5-6.06.2026, 7 pm ⮕ Laboratory Theatre Space, Przejście Żelaźnicze, the Grotowski Institute ⮕ In English and Polish ⮕ Tickets: 30/40 PLN / Nasz Wrocław: 20 PLN-https://www.bilety.grotowski-institute.pl/# 🔴 PL Istniejemy w istnieniu Innych. Zakładając, że TY istniejesz, zyskujemy pewność istnienia JA. Nawet gdy TY zamieniasz się w NIEGO/NIĄ. Nawet gdy tego nie zauważamy. Nawet gdy nie jesteśmy już w stanie odróżnić TY od ONA/ON. Jesteśmy fragmentami własnych historii, które sobie nawzajem opowiadamy. Historii tworzonych w głowach, które wciąż zasypiają obok siebie, lecz zawsze śnią osobno. Czy potrzebujemy drugiej, stale obecnej osoby - świadka naszego istnienia, umierania i zapominania - aby potwierdzić i urzeczywistnić własną tożsamość? Nasze nieustanne odchodzenie. Wychodzimy. Idziemy do kolejnego TY. Idziemy do kolejnego NIEGO/NI. Do innego miasta. Do innego życia. Na inną planetę. Do innego świata. Odchodzimy… Zostajemy w poczekalni, zatrzymani przez chaos, który nigdy nie zrodzi gwiazdy. Porażeni własnymi myślami, jakbyśmy podczas banalnej czynności wymiany żarówki chwycili nieosłonięty przewód pod napięciem - ze strachu przed wieczną ciemnością. Ale dopóki światło się świeci, planujemy wyjść. Wyjść z Innego, z jego życia, z jego słów, z jego historii. Samotność jest jak ulicznica - daje ci krótki śmiech i chusteczkę, by otrzeć łzy. Ona jest inna. Jest tylko moja. On jest taki jak ja. Spotkanie z innym nie jest już konieczne. Tylko nikt nie spotyka nikogo. Tylko nikt nie próbuje spotkać nikogo tutaj. Gdzie naprawdę kończy się człowiek? Czy tam, gdzie zaczyna się drugi? Czy dla potwierdzenia i niejako urzeczywistnienia własnej tożsamości potrzebny jest nam inny, stale obecny człowiek, który jest świadkiem naszej egzystencji, naszego umierania i zapominania? Duński dramatopisarz Peter Asmussen pokazuje relację z drugim człowiekiem, partnerem, otartą z konkretu, wyróżnia próbę porozumienia, kiedy wspomniane w sztuce fakty zdają się nie mieć znaczenia, a służą jedynie ukazaniu tego, co jest właściwą treścią dramatu - niemożności porozumienia. Owa niemożność porozumienia - brak, pustka - powtarzana jest i odmieniana przez wszystkie przypadki. Bohaterowie nieustannie zadają sobie pytania o to, kim są i czy przypadkiem nie są brani za kogoś innego. Można odnieść wrażenie, że w niektórych sytuacjach jest to rodzaj gry, kuszenia czy też perswazji, aby osiągnąć własne cele, często jednak zdaje się być dramatyczną próbą potwierdzenia własnego istnienia. To nasz głos w sprawie coraz powszechniejszej alienacji człowieka, stawiający zarazem zagadkowe pytanie o cenę rozwoju społeczeństwa, w którym żyjemy, w którym „nikt nie spotyka nikogo". Asmussen snuje futurystyczny obraz rozwoju cywilizacyjnego, który odbywa się we współczesnych laboratoriach, gdzie prawa natury zastąpione są technologią, na której ufundowano nowe warunki bytowania. Warzywa rosnące bez korzeni, bez kontaktu z ziemią symbolizują nową jakość życia jednostki ludzkiej pozbawionej trwałych fundamentów, nie przywiązanej do własnej pamięci. ,,Oświetlenie jest proste i efektowne, podkreśla intensywność bezpośrednich konfrontacji twarzą w twarz, chybionych spojrzeń oraz wzajemnych przywołań w chwilach, gdy postacie poruszają się w przestrzeni, w której pamięć już przeminęła - oszałamiające. Dynamika władzy między obojgiem performerów jest upiornie potężna: rywalizują o dominację, by następnie powrócić do swojej współzależności i potrzebie intymności, jednak intymność bezpowrotnie wygasła." / Recenzja z Edinburgh Fringe, opublikowana 7 sierpnia 2024, autorstwa Natashy Higdon ENG "Lighting is simple yet striking, emphasizing the intensity of direct face-to-face confrontations, missed glances, and mutual invocations in moments when the characters move through a space where memory has already faded away - astonishing. The power dynamic between the two performers is hauntingly potent: they struggle for dominance only to return to their mutual dependency and need for intimacy, though intimacy itself has irreversibly died out." / Review from the Edinburgh Fringe, published on August 7, 2024, by Natasha Higdon We exist within the existence of Others. Assuming that YOU exist, we gain certainty of the existence of I. Even when YOU become HIM/HER. Even when we fail to notice it. Even when we are no longer able to distinguish YOU from SHE/HE. We are fragments of our own stories that we tell one another. Stories created in minds that still fall asleep beside each other, yet always dream separately. Do we need another person - constantly present, a witness to our existence, dying, and forgetting - in order to confirm and actualize our own identity? Our constant departure. We leave. We move on to another YOU. To another HIM/HER. To another city. To another life. To another planet. To another world. We leave... We remain in the waiting room, halted by a chaos that will never give birth to a star. Paralyzed by our own thoughts, as though during the mundane act of changing a light bulb we had grabbed a live, exposed wire - out of fear of eternal darkness. But as long as the light remains on, we plan to leave. To leave the Other, their life, their words, their story. Loneliness is like a prostitute - it gives you a brief laugh and a tissue to wipe away your tears. She is different. She is only mine. He is just like me. Meeting another person is no longer necessary. Only nobody meets anybody. Only nobody tries to meet anybody here. Where does a human being truly end? Where another begins? Do we need another constantly present person - a witness to our existence, our dying, and our forgetting - to confirm and, in a sense, make real our own identity? Danish playwright Peter Asmussen portrays a relationship with another human being, a partner, stripped of specificity. He foregrounds the attempt at communication when the facts mentioned in the play seem irrelevant, serving only to reveal the drama's true subject: the impossibility of understanding one another. This impossibility of communication - absence, emptiness - is repeated and inflected in every possible way. The characters constantly ask each other who they are and whether they are perhaps being mistaken for someone else. At times this may seem like a game, a seduction, or a form of persuasion used to achieve personal aims; often, however, it appears to be a desperate attempt to confirm one's own existence. This is our voice in response to the increasingly widespread alienation of the individual, while simultaneously posing an enigmatic question about the price of the development of the society in which we live - a society in which "nobody meets nobody." Asmussen presents a futuristic vision of civilizational development taking place in contemporary laboratories, where the laws of nature have been replaced by technology upon which new conditions of existence are founded. Vegetables growing without roots, without contact with the earth, symbolize a new quality of human life: an individual deprived of stable foundations, detached from their own memory. 🔴 Aleksandra Kugacz-Semerci jest aktorką i pedagożką teatralną związaną z Instytutem Grotowskiego we Wrocławiu. Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim, a jej zainteresowanie teatrem i antropologią skłoniło ją do kontynuowania edukacji w zakresie sztuki teatralnej. Połączenie badań akademickich z praktyką sceniczną ukształtowało jej unikalne podejście do twórczości i pedagogiki. Od 2019 roku Aleksandra jest związana z Teatrem ZAR, w którym występuje w spektaklach takich jak „Anhelli. Skowyt", „Medee. O przekraczaniu" i „Back to Beckett". W tym samym roku wzięła udział w ekspedycji badawczej Teatru ZAR na Korsykę i Sardynię, gdzie zgłębiała tradycyjne pieśni. Zebrany materiał stał się inspiracją dla jej dalszych projektów artystycznych i badawczych. Razem z Jarosławem Fretem stworzyła spektakl „Nikt (nie) spotyka Nikogo". W latach 2014-2018 była związana ze Studiem Matejka, z którego członkami i członkiniami współtworzyła takie projekty jak performans site-specific „Harmony of Contradictions: Poland" (2014) oraz film „No More Heroes" (2016). W ramach programu Tandem współpracowała z turecką grupą Budalasultan przy projekcie „Palimpsest of Space: Reconstruction " (2016). W latach 2017-2018 występowała w spektaklu „Wściekły człowiek. Wariacje w obronie gniewu". W 2015 i 2016 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na realizację projektu „Be at Home". Wystąpiła również w spektaklu „Life in This House is Over ", stworzonym przez Samanthę Shay we współpracy z zespołem Source Material, Teatrem ZAR, Instytutem Grotowskiego i Pina Bausch Zentrum. Premiera spektaklu odbyła się w 2024 roku. Mertcan Semerci urodził się w Stambule. Ukończył aktorstwo na Wydziale Muzyki i Sztuk Dramatycznych Uniwersytetu Bilkent w Ankarze. Wystąpił w ponad dwudziestu spektaklach teatralnych i tanecznych w Stambule i Ankarze. W 2016 roku przeprowadził się do Polski i dołączył do Studia Matejka, z którego członkami i członkiniami współtworzył spektakl „Wściekły człowiek. Wariacje w obronie gniewu" oraz brał udział w warsztatach prowadzonych przez Mateja Matejkę. W tym okresie współpracował również z międzynarodowymi zespołami, takimi jak Alkemisterna w Göteborgu („Suffering: On Our Perception of Pain ") oraz Theatre CHOREA („2.0.4.5. Metaphysical Miniopera"). Od 2018 roku jest kluczowym członkiem zespołu Teatru ZAR, który działa przy Instytucie Grotowskiego. Wystąpił w spektaklach „Medee. O przekraczaniu", „Anhelli. Skowyt" oraz „Back to Beckett". W 2019 roku wziął udział w ekspedycjach badawczych Teatru ZAR na Korsykę i Sardynię, gdzie studiował tradycyjne pieśni. Materiał ten stał się integralną częścią jego dalszej pracy artystycznej. Praktyka artystyczna Mertcana Semerciego obejmuje także śpiew polifoniczny według tradycji gruzińskiej. Jest współtwórcą spektaklu „Nikt (nie) spotyka Nikogo", wyreżyserowanego przez Jarosława Freta we współpracy z Aleksandrą Kugacz-Semerci. W 2024 roku wystąpił w spektaklu w reżyserii Samanthy Shay „Life in This House is Over", który powstał we współpracy z zespołem Source Material, Teatrem ZAR, Instytutem Grotowskiego i Pina Bausch Zentrum. Uczestniczył również w wyprawach badawczych do Hiszpanii poświęconych flamenco. Jest pedagogiem teatralnym w Instytucie Grotowskiego, gdzie prowadzi warsztaty dla aktorów i aktorek łączące praktyki ruchowe i wokalne, m.in. trening fizyczny, sztuki walk oraz tradycyjny śpiew polifoniczny. Warsztaty skoncentrowane na ruchu i teatrze fizycznym prowadził w Hiszpanii, na Węgrzech, w Turcji oraz we Włoszech.

PL ✹ Nikt (nie) spotyka Nikogo - spektakl Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci ⮕ pt.-sob. 5-6.06.2026, 19:00 ⮕ Sala Teatru Laboratorium Instytutu Grotowskiego ⮕ W językach polskim i angielskim ⮕ Czas trwania: 60 min ⮕ 16+ ⮕ Bilety: 30/40 PLN / Nasz Wrocław: 20 PLN - https://www.bilety.grotowski-institute.pl/# 🔴 ENG ✹ Nobody Meets Nobody - performance of Aleksandra Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci ⮕ 5-6.06.2026, 7 pm ⮕ Laboratory Theatre Space, Przejście Żelaźnicze, the Grotowski Institute ⮕ In English and Polish ⮕ Tickets: 30/40 PLN / Nasz Wrocław: 20 PLN-https://www.bilety.grotowski-institute.pl/# 🔴 PL Istniejemy w istnieniu Innych. Zakładając, że TY istniejesz, zyskujemy pewność istnienia JA. Nawet gdy TY zamieniasz się w NIEGO/NIĄ. Nawet gdy tego nie zauważamy. Nawet gdy nie jesteśmy już w stanie odróżnić TY od ONA/ON. Jesteśmy fragmentami własnych historii, które sobie nawzajem opowiadamy. Historii tworzonych w głowach, które wciąż zasypiają obok siebie, lecz...