Wernisaż: Gosia Kulik - WYSTAWA "Wydawanie potraw" z projektu ilustratorskiego BARY MLECZNE

Zapraszamy na wernisaż wystawy Gosi Kulik! "Wydawania potraw" to efekt projektu ilustratorskiego "Bary Mleczne" Wernisaż odbędzie się w czwartek, 21.10, o 18:00! Oaza, Rarytas, Wyśmienity, Raj - obietnica kojącego dobrostanu jaka kryje się za tymi nazwami niejednokrotnie zdaje się rozpierzchać po przekroczeniu progu przybytków, których obecność obwieszczają. Gdyby ufać wrażeniom estetycznym (na parapetach tzw. kwiaty publiczne: rozłożyste paprotki i rachityczne fikusy, lamperia na ścianach, poobijane talerzyki) i niektórym doznaniom sensualnym, można by potraktować te nazwy jak ironiczną zgrywę lub podejrzewać próbę swoistego rodzaju mimikry. Jednak co może być lepszego niż ciepły, niedrogi posiłek w towarzystwie równych sobie wygłodnialców? Dzięki rządowemu dofinansowaniu wybranych produktów, potrawy są niezwykle tanie, dla wielu stołujących się tam osób pozostając jedyną możliwością zaspokojenia głodu. Charakter lokali gastronomicznych ma zdolność odzwierciedlania statusu materialnego i mentalnego konkretnego obywatela, a co za tym idzie - pewne tendencje określonych grup społecznych. Pod Kebabem gromadzą się krnąbrni młodzieńcy, często wieczorową porą, by zregenerować siły w interwale między ucztowaniem. VEGE bary oferują coś na ząb dla świadomych zagrożeń eko aktywistów, tych co są „trendy" oraz którym leży na sumieniu dobro braci mniejszych. Pośród miękkich kanap i w półmroku wielkich, bezkloszowych żarówek kuchniąfusion zachwycają się panie w minimalistycznej biżuterii i panowie, którym stylizacja brody nie przeszkadza w konsumowaniu wymyślnych dań. W tym szeregu bary mleczne mogłyby się jawić się jako ostoja egalitaryzmu gdzie jest szansa spotkać ludzi reprezentujących wszelkie warstwy społeczne. Ten wygodny obraz burzą jednak stali bywalcy dla których obiady białej gastronomii pozostają koniecznością. Mimo, że ten dobroduszny wynalazek funkcjonował znacznie wcześniej niż ustrój socjalistyczny, to właśnie z PRLem jest kojarzony. Wraz z modą na PRL do barów mlecznych zaczęli zaglądać owi kulinarni turyści spragnieni doświadczenia autentyzmu. Doszło do tego, że wiele lokali, zwłaszcza w centrach większych miast na fali zainteresowania zjawiskiem zaczęło stylizować wnętrza, aby zaspokoić estetyczne oczekiwania nowego rodzaju klientów. Bary mleczne stały się tam symulakrami, a misternie zakomponowane detale nie są już anachronizmami, reliktami minionej epoki lecz spreparowanymi eksponatami. Mimo to idea taniego, zbilansowanego posiłku dla każdego pozostaje zacnym konceptem. Gdy starałam się dotrzeć do jakiegoś genius loci barów mlecznych, zawsze skupiałam się na szczegółach, które są oznakami czegoś minionego, na anachronizmach, którym udało się wtopić w rzeczywistość i zyskać moc obowiązywania wedle własnych zasad. Nie tylko dotyczy to przedmiotów, zużytej zastawy stołowej, tablic z listami dań. Fascynuje struktura działania, relacje między ludźmi, specyficznie mijający czas, którego rytm wyznaczany jest przez formowanie siękolejnych stosików talerzy na parapecie okienka do składania brudnych naczyń. To co znajdywałam w barach mlecznych, co mnie najbardziej ekscytowało mogłabym określić-za Olgą Drendą, jako duchologiczne (który to termin Drenda zapożyczyła z tekstów francuskiego filozofa J. Derridy). Bary są nawiedzane: przez ideę, której przyświecają, przez stałych bywalców, przez rzeczy, chwiejne ceny produktów i listę tych na które nie uzyska się dofinansowania. Są nawiedzone przez pozostałości dawnej świetności, sfatygowane meble i szumne wkraczanie nowych zasad rynku, których zakurzonym objawem bywają reklamy nieistniejących już produktów, lub tych, które zmieniły szatę graficzną. Moja twórcza fascynacja barami mlecznymi wyłania się z potrzeby poszukiwania znaczeń powstających w zetknięciu ze sobą wielu pozornie od siebie odległych rzeczywistości. Na skupieniu uwagi na kontrastach, na przyległości tego co niskie z tym co wysokie, przeszłego z teraźniejszym, prymarnego z tym co pozostaje jedynie dodatkiem-jak para fanaberia i potrzeba, konstrukcja i ozdoba. Temat jedzenia w sztuce przewija się od początku działalności człowieka. Oczywiście genezę tego motywu można by wywieść już z czasów prehistorycznych. Ale zrezygnuję z dosłowności bizonów i jeleni, mimo, że jest pociągająca. W kręgu moich inspiracji znalazły się średniowieczne iluminacje, obrazy biesiady, wspólnego, kolektywnego jedzenia. Jedzenia w towarzystwie zwierząt, podjadania przez myszy rzuconego w róg iluminowanej karty sera. Obrazów rozmów podczas jedzenia a także różnych aktów fizjologicznych, w tym defekowania, które wcale nie było czynnością odseparowaną od aktu konsumpcji. Styczeń godzinek braci Limbourg przy suto zastawionym stole: towarzystwo tłoczące się ze sztućcami w dłoniach jakby dzierżyli miecze i kopie tak jak rycerze z drugiego planu. Chłopskie wesele Pietera Bruegela i najważniejsze: talerze wypełnione po brzegi, okazja by najeść się do syta. Czynność jedzenia, otoczenie w jakim się ją realizuje i potrawy same w sobie są bardzo pojemnymi symbolami i nie sposób wyeksponować tego najbardziej oczywistego jakim jest przemiana, przemijanie i śmierć. Początkowo zakładałam, że projekt mój będzie polegał na zwiedzaniu wielu barów i stanie się rzetelnym sprawozdaniem z moich barowych peregrynacji po wielu barach w Polsce. Kolejny raz jednak okazało się, że wolałam ulec własnej wyobraźni i stworzyć wyimaginowany zestaw miejsc, niczym badacz gabinetowy uzyskując jedynie informacje i dokumentacje przez zaprzyjaźnionych informatorów. Obserwacje i prace terenowe były tworzywem w takim stopniu w jakim przepis rzutuje na smak dania.Na potrzeby mojego ilustratorskiego przedsięwzięcia stworzyłam postać narratora poprzez którego wypowiedzi opatrzone obrazami zapoznaję odbiorców z konstelacją różnych lokali i ludźmi, których tam spotyka. Z połączenia obrazów i tekstów stopniowo wyłania się fabuła opowieści graficznej (opracowana scenariuszem). Z tekstu, obrazów sporządzonych za pomocą różnych technik i plansz komiksowych powstanie projekt graficzny publikacji. Na wystawie Wydawanie potraw zaprezentuję tę część materiału (ilustracje, plansze komiksowe, obrazy na płótnie), którą udało mi się stworzyć w swobodzie dzięki stypendium Ministerstwa Kultury Dziedzictwa Narodowego i Sportu 2021.

Zapraszamy na wernisaż wystawy Gosi Kulik! "Wydawania potraw" to efekt projektu ilustratorskiego "Bary Mleczne" Wernisaż odbędzie się w czwartek, 21.10, o 18:00! Oaza, Rarytas, Wyśmienity, Raj - obietnica kojącego dobrostanu jaka kryje się za tymi nazwami niejednokrotnie zdaje się rozpierzchać po przekroczeniu progu przybytków, których obecność obwieszczają. Gdyby ufać wrażeniom estetycznym (na parapetach tzw. kwiaty publiczne: rozłożyste paprotki i rachityczne fikusy, lamperia na ścianach, poobijane talerzyki) i niektórym doznaniom sensualnym, można by potraktować te nazwy jak ironiczną zgrywę lub podejrzewać próbę swoistego rodzaju mimikry. Jednak co może być lepszego niż ciepły, niedrogi posiłek w towarzystwie równych sobie wygłodnialców? Dzięki rządowemu dofinansowaniu wybranych produktów, potrawy są niezwykle tanie, dla wielu stołujących się tam osób pozostając jedyną możliwością zaspokojenia głodu. Charakter lokali gastronomicznych ma zdolność odzwierciedlania statusu mater...