(...)wystawa

Piątek (BRUD): "Everyone tells me to be open to making new friends. But I'm repulsed by the fact that they haven't washed their hands." Król (Every morning I wake up with blue PET): "Knock, knock. Who is there? Plastic. [A discussion between plastic and Król.] Michalska (iddqd): "iddqd" The three artists present share a space and a certain pace for a moment. At this moment, it seems that they can "properly" face the walls and grounds of society per se, plus their own faces. A title (then) gives a possibility to (then) to play hide-n-seek in-between the built structures, which are (more or less) (wo)man made according to someone we tend to namedrop in the Arts - the so-called mirror of nature is (for now(!)) a mere rhetoric, yet umbrellas might be on point, so to say. After our joyful iuventutem, we are seized by senectutem, and when these structures fade - nos habebit humus, swallowed by the very grounds we (have) made in/on time. After all, the world is round, according to those who seem to know. However, the building is for sure going "down". The sculptural gestalts together morph the exhibition architecture, yet each of them carries a different combination of letters in their individual conceptual frameworks, inside the frameworks of a sleazy space hallowed to mostly (mere) moving image and experiment. The space itself ie. tweaks, as the actors commerce, likewise products, about to (e-)merge and decompose. Text(s): Jonne Väisänen, interpretation in polish: Łukasz Nowak ------ Piątek (BRUD): „Wszyscy mi mówią by być otwartym na nowe znajomości.A ja się brzydzę, że nie umyli rąk" Król (Z niebieskim PET-em budzę się co rano): „Puk, puk. Kto tam? Plastik." [Konwersacja pomiędzy plastikiem a Król.] Michalska (iddqd): "iddqd" Trzy obecne tu artystki łączy nie tylko przestrzeń, ale i pewne tempo chwili. Na ten moment wydaje się, że mogą „właściwie" zmierzyć się z murami i gruntami społeczeństwa per se, a także z samymi sobą. Tytuł (naówczas) daje możliwość by (podówczas) zabawy w chowanego między zbudowanymi strukturami, które są (mniej lub bardziej) dziełami rąk kobiecych, czyli (wo)man-made jak określiłby to ktoś często cytowanx w świecie sztuki - tak zwane lustro natury (na ten czas(!)) to jedynie retoryka, choć parasolowe pojęcia bywają, że tak powiem, w punkt trafne). Po naszych przyjemnościach iuventutem, ogarnia nas senectutem, a gdy te struktury znikną - nos habebit humus, ziemia nas pochłonie, przez nas samych (podówczas) przygotowaną. Przecież, koniec końców, świat się kręci, według tych co wiedzą lepiej. Jednakże budowa z pewnością zrówna się z ziemią. Rzeźbiarskie gestalty wspólnie przeobrażają architekturę wystawy, lecz każde z nich posiada inną kombinację liter w ich indywidualnych ramach pojęciowych, pośród ram zapuszczonej przestrzeni, pustej prócz (zaledwie) poruszających obrazów i eksperymentów. Sama ona przekształca się do aktorskich wypowiedzi - wystawionych dzieł, wyłonionych produktów, wspólnej (de)kompozycji. Tekst(y): Jonne Väisänen Interpretacja w języku polskim: Łukasz Nowak ------------- Production/produkcja: Maciej Bączyk/kinoMANUAL Supervision of/ opieka artystyczna (BRUD): Maciej Bączyk Supervision of/opieka artystyczna (iddqd): Maciej Bączyk Supervision of/opieka artystyczna (Z błękitnym PET-em budzę się co rano): Irmina Rusicka

Piątek (BRUD): "Everyone tells me to be open to making new friends. But I'm repulsed by the fact that they haven't washed their hands." Król (Every morning I wake up with blue PET): "Knock, knock. Who is there? Plastic. [A discussion between plastic and Król.] Michalska (iddqd): "iddqd" The three artists present share a space and a certain pace for a moment. At this moment, it seems that they can "properly" face the walls and grounds of society per se, plus their own faces. A title (then) gives a possibility to (then) to play hide-n-seek in-between the built structures, which are (more or less) (wo)man made according to someone we tend to namedrop in the Arts - the so-called mirror of nature is (for now(!)) a mere rhetoric, yet umbrellas might be on point, so to say. After our joyful iuventutem, we are seized by senectutem, and when these structures fade - nos habebit humus, swallowed by the very grounds we (have) made in/on time. After all, the world is round, according to those ...